Όσοι πράγματι ενδιαφέρονται για βιώσιμη λύση και δημοκρατικό μέλλον στην Κύπρο, δεν θα έπρεπε να αγωνιούν τόσο για την επανέναρξη των συνομιλιών όσο θα έπρεπε να αγωνιούν για τη δημιουργία συνθηκών ώστε η επανέναρξη να έχει πιθανότητες επιτυχίας. Εξάλλου, «χρειάζεται λίγη υπομονή ακόμη και οι προσπάθειες αυτές θα συνεχιστούν», όπως έλεγε την Τρίτη ο Μουσταφά Ακιντζί, σε εκδήλωση στα κατεχόμενα για τη γιορτή των γιατρών. Χρειάζεται λίγη υπομονή, δηλαδή μέχρι να επιτρέψει η Άγκυρα να συνεχιστούν οι προσπάθειες, αλλά αυτή την προσθήκη δεν έχει το θάρρος να την πει ο ίδιος. Για όσο θα χρειαστεί, λοιπόν, να κάνουμε υπομονή, θα έπρεπε να κάτσει κάτω η ηγεσία μας να σκεφτεί, να μελετήσει τα δεδομένα (με ειδικούς, όχι με την Ερατώ Μαρκουλλή και άλλους ομογάλακτους), να εντοπίσει τις αδυναμίες και να αποφασίσει αν η επιστροφή στις συνομιλίες, υπό τις συνθήκες που έγιναν τους τελευταίους μήνες, έχουν προοπτικές επιτυχίας. Διότι, η δική μας άποψη είναι ότι δεν έχουν. Ακόμα κι αν αρχίσουν ξανά αύριο οι συνομιλίες, ακόμα κι αν καταλήξουν σε συμφωνία, τόσο ο Ακιντζί, όσο και η Άγκυρα, αλλά και όσα έγιναν γνωστά για τα μέχρι τώρα συμφωνηθέντα, έχουν ήδη προετοιμάσει το έδαφος για να απορριφθεί από τον λαό. Μάλιστα, πολύ περισσότερη άρνηση ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους δημιούργησαν οι τουρκικές αντιδράσεις τον τελευταίο μήνα, μετά την απόφαση για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950.
 
«Η εξεύρεση λύσης και η υπογραφή της είναι μόνο ένα πρώτο βήμα, το σημαντικό είναι να είναι η λύση βιώσιμη» έλεγε στους γιατρούς ο Ακιντζί. Έτσι είναι. Όμως, η εντύπωση που έχουν πια οι Ελληνοκύπριοι είναι ότι η λύση θα είναι βιώσιμη μόνο αν η ελληνοκυπριακή κοινότητα υποταχθεί πλήρως στις υπερβολικές, μαξιμαλιστικές επιθυμίες της τουρκοκυπριακής κοινότητας, η οποία, αισθανόμενη δίπλα της τη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας, θέλει να επιβάλει κουλτούρα υποταγής και όχι κουλτούρα ειρήνης. Ο Ακιντζί μιλά συνέχεια για την ανάγκη δημιουργίας κουλτούρας ειρήνης, αλλά στην πράξη ο ίδιος δημιουργεί κουλτούρα έντασης και αντιπαράθεσης, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει εσωτερικές ανάγκες της τουρκικής ηγεσίας αλλά και δικές του. Η κουλτούρα ειρήνης που αντιλαμβάνεται ο Τ/κ ηγέτης αφορά μόνο μια ιστορία του 1950 και δεν αφορά, για παράδειγμα, το ότι η «κυβέρνηση» του ψευδοκράτους απαγορεύει σε δεκάδες Ελληνοκύπριους να επισκέπτονται και να λειτουργούν τις εκκλησίες τους στα κατεχόμενα, ένα δικαίωμα -η ελεύθερη πρόσβαση σε οίκους λατρείας, κοιμητήρια και άλλους ιστορικούς και πολιτιστικούς χώρους- διεθνώς αναγνωρισμένο και σεβαστό. Ακριβώς γιατί η λογική των μελλοντικών εταίρων μας, ακόμα και του καλού Ακιντζί, είναι τουρκική λογική και σκέφτεται μονόπλευρα. Γι' αυτό, εξάλλου, και στις συνομιλίες 22 ολόκληρων μηνών, πήρε όσα απαίτησε στο θέμα διακυβέρνησης και διαμοιρασμού του κράτους, πλην την εκ περιτροπής προεδρία, που δεν απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη αλλά εκκρεμεί, και την ώρα του εδαφικού, των εγγυήσεων και των κατοχικών στρατευμάτων τίναξε τα πάντα στον αέρα. Και τον ωμό εκβιασμό τον ονομάζει κουλτούρα ειρήνης.
 
Υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά και με δεδομένη τη σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία, πώς μπορεί να υπάρξει πραγματικά βιώσιμη λύση; Μπορεί να υπάρξει μόνο λύση τουρκικής ραφής, η οποία ακόμα κι αν εγκριθεί σε δημοψήφισμα, που δεν θα εγκριθεί, δεν υπάρχει πιθανότητα να αντέξει πέρα από μερικούς μήνες. Με όλες τις τραγικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Αν πράγματι επιδιώκουμε βιώσιμη λύση οφείλουμε, τις μέρες της υπομονής του Ακιντζί, να σκεφτούμε πού στο καλό οδηγείται ο τόπος. Παρά να ζητούμε από τον Πρόεδρο να πει ήμαρτον και να δεχθεί ό,τι του ζητούν για να επιστρέψει περιχαρής σε μια καλοστημένη παγίδα, που οδηγεί στο χάος.
 
Υ.Γ. Τι μας ζητούν το ΑΚΕΛ και οι Τούρκοι; Να διαγράψουμε την Ιστορία μας. Αλλά, μόνο οι Γερμανοί διέγραψαν την ιστορία του Ναζισμού και οι Τούρκοι τις ιστορίες των γενοκτονιών Ποντίων, Αρμενίων και Ελλήνων Μικρασιατών, για να ξεχαστούν τα απίστευτα εγκλήματά τους. Εμείς τι διάολο να διαγράψουμε; Ένα ειρηνικό δημοψήφισμα;