Η έξοδος από το Μνημόνιο είναι πλέον γεγονός που έχει ιδωθεί μέσα από τα κομματικά μυωπικά γυαλιά, που δεν έβλεπαν όσα προηγήθηκαν και δυστυχώς μας οδήγησαν σε αυτό. Δεν ξύπνησαν μια μέρα οι Ευρωπαίοι και αποφάνθηκαν ότι δεν χωνεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία και πρέπει να τιμωρήσουν τους πολίτες της, καταστρέφοντας την οικονομία της και το τραπεζικό της σύστημα. Προφανώς τους δώσαμε τις αφορμές για να πάρουν την πιο σκληρή απόφαση που λήφθηκε ποτέ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το κούρεμα των καταθέσεων. Οι τρύπες στο σύστημα που επέτρεψαν την ασυδοσία και αλαζονική λειτουργία των τραπεζών δεν έχουμε πειστεί ότι έχουν κλείσει και ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξανανοίξουν… Δεν έχουμε πειστεί ότι οι ελεγκτικοί και εποπτικοί μηχανισμοί λειτουργούν και θα λειτουργήσουν όπως θα 'πρεπε…
 
Η δαμόκλειος σπάθη των κόκκινων δανείων παραμένει πάνω από τα κεφάλια μας γιατί η πολιτική βούληση δεν επέτρεψε να γίνουν αυτά που θα 'πρεπε για την αποπυροδότηση της βόμβας…  
 Ολοκληρώθηκε ένα σκληρό πρόγραμμα προσαρμογών, όμως δεν έληξε η κρίση. Συνεχίζει η οικονομία μας να είναι υπό επιτήρηση, απλώς δεν θα έχουμε τις συχνές καθόδους των τροϊκανών και τις επιθεωρήσεις τους. Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας για να ορθοποδήσουμε. Για να έχουμε ανάπτυξη, δημιουργία θέσεων εργασίας, μείωση της ανεργίας.  
 
Και δεν είναι διόλου άσχετο το πώς αξιολογούν την ολοκλήρωση του προγράμματος τα κόμματα αφού βρισκόμαστε σε προεκλογική τροχιά. Η έξοδος από το Μνημόνιο μετρά στα συν της Κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος αλλά στα πλην των προηγούμενων κυβερνώντων και του κόμματος της Αριστεράς. Η κομματική αξιολόγηση δεν αγγίζει τη μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης. Γιατί πολύ απλά τους πολίτες δεν ενδιαφέρουν οι κομματικές βαθμολογίες, αλλά το αποτέλεσμα, ιδίως ό,τι αφορά τους ίδιους, την καθημερινότητά τους, τα οικογενειακά έσοδα, τις εργασιακές θέσεις… Τιμωρία των ενόχων που μας οδήγησαν στα οικονομικά τάρταρα δεν είδαμε. Πολύ περισσότερο δήμευση και επιστροφή καταχρήσεων και υπερπρονομίων που αποσπάστηκαν γιατί αυτό επέτρεπε το σαθρό σύστημα.
 
Τις θυσίες δεν τις έχουν υποστεί οι λίγοι και προνομιούχοι. Ούτε αυτοί που ανέξοδα μπορούν να βγαίνουν ανερυθρίαστα μπροστά στις κάμερες και να κατακεραυνώνουν τους αντιπάλους τους αλλά δεν τολμούν να κάνουν αυτά που πρέπει, γιατί είτε θέλουν να διαφυλάξουν τους «φίλους» τους, είτε γιατί φοβούνται το κόστος. Οι πολυσυζητημένες μεταρρυθμίσεις δεν έχουν γίνει, και χωρίς τον «μπαμπούλα των τροϊκανών» οι πολιτικοί μας μπορούν άραγε να πάρουν τις αναγκαίες αποφάσεις;  Δυστυχώς, το κομματικό συμφέρον τίθεται πάνω από το δημόσιο συμφέρον, γιατί έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν...