Όταν τον Μάρτιο του 2015 η Ελένη Θεοχάρους έκανε λόγο για «ανάδυση από τα σπλάχνα της κοινωνίας ενός Παγκύπριου Πολιτικού Ανατρεπτικού Κινήματος», ο πρώτος που ξεπετάχτηκε για να τη σιγοντάρει ήταν -ποιος άλλος;- ο πολιτικός συνώνυμο του «ανατρεπτικού» Ζαχαρίας Κουλίας. Ο οποίος έσπευσε να γράψει στην προσωπική του σελίδα στο Facebook: «Συμφωνώ απόλυτα με όσα ξεκάθαρα και σταράτα έγραψε η Ελένη Θεοχάρους και το βαρυσήμαντο ότι είναι η ώρα της ανατροπής και της ανορθώσεως από τον ίδιο τον κυπριακό λαό με ένα παγκύπριο κίνημα προς τα σωστά, τα πρέποντα και τα δέοντα…». Μάλιστα, πριν από το «συμφωνώ απόλυτα με την Ελένη» και για να τονίσει προφανώς την αναγκαιότητα της «ανάδυσης ενός πολιτικού ανατρεπτικού κινήματος», ένιωσε την ανάγκη να αναφερθεί στον Τάσσο Παπαδόπουλο που «τον έδιωξε το εκλογικό σώμα το 2008 και μας έδωσε δώρο τον Χριστόφια και αντίδωρο τον Αναστασιάδη». Παραλείποντας, βεβαίως, να πει πως τον Χριστόφια μάς τον έδωσε δώρο η ψήφος του ιδίου και του κόμματός του, μετά την ξεκάθαρη στήριξη που του παρείχε τη δεύτερη Κυριακή ο Τάσσος Παπαδόπουλος, «γιατί αυτό υπαγορεύει το εθνικό μας συμφέρον και το συμφέρον του λαού μας» - όπως έλεγε τότε η ανακοίνωση που εξέδωσε ο υιός Νικόλας που όλα τα ξέρει και κρίνει πάντοτε σωστά.

Ο πολιτικός συνώνυμο του ανατρεπτικού, λοιπόν, «καλωσόρισε» (ως οικοδεσπότης!) την Ελένη Θεοχάρους «σε αυτόν τον δύσκολον αλλά σωστόν δρόμον για τον τόπον μας. Τώρα είμαστε δυο (άρα προηγουμένως ήταν μόνος σ’ αυτό το δύσκολο αλλά σωστό δρόμο), ας γίνουμε τρεις και χίλιοι δεκατρείς», είχε γράψει. Όταν όμως ήρθε η ώρα του «ανατρεπτικού κινήματος», όταν η Ελένη έκανε το απονενοημένο βήμα της εξόδου από τον ΔΗΣΥ και ίδρυσε την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ της, ο πρωτοπόρος «στον δύσκολον, αλλά σωστόν δρόμον» Ζαχαρίας Κουλίας, την έκανε γι’ αλλού. Εκεί που «έγιναν δυο», την άφησε μόνη της. Γιατί άραγε; Προτίμησε τη σιγουριά που του παρείχε το ψηφοδέλτιο του ΔΗΚΟ; Δεν πίστεψε πως θα μπορούσαν να γίνουν χίλιοι δεκατρείς; Ή μήπως πείστηκε πως ο Φάντης, ο Ηράκλης Γιωργαλλής, ο Κώστας Βήχας παρέα με τον Άθω και την Πάολα Χατζηλαμπρή, θα κάνουν τη μεγάλη ανατροπή;

Η Ελένη Θεοχάρους, πάντως, βρήκε αποκούμπι σ’ έναν άλλον ανατρεπτικό πολιτικό, τον Δημήτρη Συλλούρη. Μπορεί και το αντίθετο. Ο ανατρεπτικός Συλλούρης να βρήκε αποκούμπι στη Θεοχάρους, αλλά δεν έχει σημασία, πέραν του ότι ενδεχομένως επιβεβαιώνει αυτό που γράψαμε πέρσι τον Νοέμβριο: «Για το ΕΥΡΩΚΟ, θα σας γελάσω. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν θα τα καταφέρει να επιβιώσει. Ο ίδιος, ωστόσο, είμαι σίγουρος πως από κάπου θα γαντζωθεί. Γιατί μπορεί να είπε κάποτε “Είμαστε σίγουροι ότι οι πολίτες δεν τρώνε κουτόχορτο”, εμείς όμως δεν είμαστε».  

Μετά το ΕΥΡΩΚΟ, στην ανατρεπτική παρέα προστέθηκε στη συνέχεια και το ανατρεπτικό ΛΑΣΟΚ, που στις προηγούμενες βουλευτικές εξασφάλισε  0,66%. «Και δεύτερο κόμμα υπέρ της Θεοχάρους», έγραψαν οι εφημερίδες, προφανώς για να δικαιολογήσουν τη φήμη τους ότι το «τόσο» το κάνουν «τόοοοοοσο». Δυστυχώς, όμως, η συνεργασία δεν φτούρησε, δεν κράτησε πολύ. Στην εβδομάδα απάνω, το ΛΑΣΟΚ την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια σούρνωντας, μάλιστα, ουκ ολίγα στην… «φιλάργυρη», όπως είπε, Θεοχάρους. «Σ’ αυτό το τσίρκο της Ελένης δεν θα παίξουμε», έγραψε ο πρόεδρός του, Λάκης Ιωάννου. Κι έτσι, εκεί που οι ανατρεπτικοί πήγαν να γίνουν τρεις, ξανάγιναν δύο. Ευτυχώς την παρτίδα ήρθαν να σώσουν την περασμένη  Τετάρτη οι Λακαταμίτες Λακεδαιμόνιοι που από το όνομα και μόνο αντιλαμβάνεστε πως πρόκειται για κάτι το πολύ ανατρεπτικό. Το Πατριωτικό Μέτωπο τάχθηκε στο πλευρό της Ελένης, διευκρινίζοντας ωστόσο πως παραμένει αυτόνομο, δηλαδή δεν ακολουθεί το παράδειγμα του Δημήτρη Συλλούρη που… θυσίασε (εδώ γελάτε ελεύθερα) τις προσωπικές του φιλοδοξίες για το καλό της πατρίδας μας. 

Με τούτα και με κείνα, την περασμένη βδομάδα, «η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ξεκίνησε την ανατρεπτική της πορεία κάνοντας μια ανατρεπτική παρουσίαση των υποψηφίων της Λάρνακας από το παραλιακό μέτωπο» - όπως διαβάσαμε στην ομολογουμένως ανατρεπτική ανακοίνωση του κινήματος. Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε δεν έφτανε, βεβαίως, τις 60.000 Συναγερμικών που ψήφισαν την Ελένη Θεοχάρους στις Ευρωεκλογές, αλλά οι 6 ή 16 (πάνω κάτω) που παρευρέθηκαν ήταν μια καλή αρχή για το ξεκίνημα της ανατρεπτικής πορείας ενός ανατρεπτικού κινήματος που έκανε μια ανατρεπτική παρουσίαση των ανατρεπτικών υποψηφίων του για τις πιο ανατρεπτικές ίσως εκλογές που θα ζήσουμε.