Ας είναι καλά ο Δημήτρης Ταλιαδώρος, που μας υπενθύμισε ότι ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια κοινωνία όχι απλώς βαθύτατα συντηρητική, αλλά παθολογικά σεμνότυφη. Βούτυρο στο ψωμί μας, εμάς των «παράξενων» που δεν γίναμε ακόμη ρινόκεροι, να κάνουμε ακόμη ένα ανέξοδο κήρυγμα περί ελευθερίας της έκφρασης. Ένα θέμα που στην ανηφορική πορεία της Κύπρου προς τον 22ο αιώνα εμφανίζεται δυστυχώς στην ατζέντα της επικαιρότητας πιο συχνά και απ' ότι σε (επίσημα) θεοκρατικά καθεστώτα.

Κανονικά δεν θα έπρεπε να ξοδέψω τον ωραίο μου χρόνο να ασχοληθώ με τη γελοιότητα ακόμη μιας «κατακραυγής» μιας καλλιτεχνικής παρέμβασης και μάλιστα εύστοχης, όπως αυτή που ξεσηκώθηκε πάλι επειδή νεαροί μαθητές ενέδυσαν με εσώρουχα ρέπλικες αρχαιοελληνικών αγαλμάτων στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Εδώ όμως πρόκειται ακριβώς για μαθητές και για μια εκπαιδευτική δράση στο πλαίσιο του μαθήματος της τέχνης. Και στον υποκριτικό σάλο που προέκυψε, πρωτοστατεί ο πρόεδρος, σας παρακαλώ, της Οργάνωσης Ελλήνων Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης.

Είναι ευκαιρία λοιπόν να αναλογιστούμε, να μη ξεχνιόμαστε, σε ποιων τις διαθέσεις και τα συμπλέγματα έχουμε εμπιστευτεί την ανάπτυξη της προσωπικότητας και των πνευματικών ικανοτήτων των παιδιών μας. Είναι σαν να έχουμε παραδώσει ένα σπάνιο κινέζικο βάζο σε υπερκινητικούς με γλιστερά χέρια.

Δυστυχώς, εκτός από τη σκόνη στην ατμόσφαιρα μάς έχει πνίξει η μυρωδιά της ναφθαλίνης. Η κοινωνία μας μοιάζει με μια μυξοπαρθένα που φοράει συνειδητά βέλο στο πρόσωπο για να κρύψει την ασχήμια της. Και ο πιο αντιπροσωπευτικός της καθρέφτης είναι το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, όπου η μούχλα μιας σειράς από ηθικές και πνευματικές παθογένειες που χρονίζουν και επιδεινώνονται ξεκινά και επιστρέφει στα γρανάζια της παιδείας. Εν προκειμένω, εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία κάποιοι επικαλούνται ή/και ερεθίζουν το λαϊκό συναίσθημα και εφορμούν με συνθήματα και επιφανειακές εντυπώσεις, συνθέτοντας μικρούς καθημερινούς ύμνους στη… στενοκεφαλιά.

Τα νήματα στο κυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθούν να κινούν υπογείως άνθρωποι που κατά βάθος νοσταλγούν την εποχή που ο παπάς έπαιζε τον ρόλο και του δημοδιδασκάλου. Ελλειμματικοί και ελληνοφρενείς που δεν θα ησυχάσουν αν δεν εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά μας θα κλειδωθούν ερμητικά, ως δυνητικοί «χριστοήθεις και αγαθοί πολίτες», μέσα σε κλειστά νοητικά συστήματα με μοναδικό μπούσουλα μια σχιζοφρενική ελληνορθόδοξη ταυτότητα. Εφιάλτης όλων αυτών είναι η ακεραιότητα της σκέψης, η κριτική ικανότητα και η ελεύθερη πνευματική ζωή. Και τα αντανακλαστικά τους είναι κάτι παραπάνω από ευαίσθητα.

Τα παιδιά μας εισπράττουν σαν σφουγγάρια όλες αυτές τις «φωτεινές» νοοτροπίες. Μολύνονται, θέλοντας και μη, από αυτόν τον οχετό αναχρονιστικών ηθικολογιών που στη συνέχεια –φευ- θα μεταλαμπαδεύσουν και στα δικά τους παιδιά. Το χειρότερο όμως είναι ότι πίσω από όλους αυτούς, στην πρώτη γραμμή, συντάσσονται ευχαρίστως όσοι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τις απόλυτες αλήθειες της Εκκλησίας και του Κράτους. Κι είναι οι ίδιοι που είναι έτοιμοι να αυγατίσουν τις ορδές των στενοκέφαλων ανά τον πλανήτη, που υποστηρίζουν το οριστικό μάντρωμα των ανθρώπων στα εθνικά τους καβούκια, με δεδομένο αποτέλεσμα ένα ακόμη αιματοκύλισμα. Παλιά τους τέχνη.

Η μονοδιάστατη και επιστημονικά ατεκμηρίωτη εκπαιδευτική διεργασία είναι ο πολιορκητικός τους κριός. Καιρός να αφουγκραστούμε και να εκτιμήσουμε σωστά τον ξερό χτύπο στην πόρτα μας.