Η καινούρια καριέρα του γνωστού δημοσιογράφου -με τις 4 χιλιάδες συνεντεύξεις από όλες τις μεγάλες προσωπικότητες του πλανήτη- οι δύσκολες στιγμές, οι γυναίκες της ζωής του που τον γέμισαν με έμπνευση, ο γιος του, η μάχη του με τα κιλά, τα σχόλια για τον ίδιο, οι φήμες, η πραγματικότητα. 
 
Από τη Ζέτα Καραγιάννη
Φωτογραφίες: Κώστας Αμοιρίδης-προσωπικό αρχείο Θανάση Λάλα
Περιοδικό Downtown
 
 
«Η μόνη επαναστατική πράξη στην εποχή μας, είναι απόφαση», συνηθίζει να λέει. «Choices», είναι η νέα σειρά γλυπτών έργων που ετοίμασε εμπνευσμένος από την εποχή που ζούμε. «Υπάρχει μια θάλασσα επιλογών γύρω μας και για να μην πνιγούμε, καλούμαστε να αποφασίσουμε, να διαλέξουμε, ποια κατεύθυνση θα πάρουμε», λέει. Μια τέτοια απόφαση ήταν που τον οδήγησε να χάσει 96 κιλά, να αλλάξει την εμφάνισή του, να γίνει ένας άλλος, «ένας άνθρωπος που σέβεται τη στιγμή σαν να ’ναι αιωνιότητα» και να αθλείται καθημερινά τρέχοντας 10 χιλιόμετρα. Μια ριζική επίσης απόφαση της ζωής του ήταν να αφοσιωθεί στη ζωγραφική, να παραδεχτεί αυτό που με πείσμα αρνείτο για χρόνια... «Όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι μου έλεγαν ότι είμαι γεννημένος ζωγράφος κι εγώ γελούσα... Μου φέρνανε στη γιορτή μου χρώματα, ακουαρέλες, ακριλικά κι εγώ τους έλεγα “τρελαθήκατε;”». Στο χώρο της δημοσιογραφίας μετρά 4.000 συνεντεύξεις με τους σημαντικότερους ανθρώπους του πλανήτη, 33 έντυπα φέρουν τη δική του δημιουργική υπογραφή, ενώ έχει βάλει τη σφραγίδα του και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές… Αυτή ήταν η ζωή του μέχρι να αποφασίσει να αφηγηθεί ιδέες και γεγονότα, με εργαλείο τα χρώματα. Η έμπνευσή του, πάντα, σε όλα όσα έκανε, ήταν οι γυναίκες που αγάπησε. «Τους οφείλω τα πάντα! Αν δεν είχα γνωρίσει αυτές τις γυναίκες, σε συνδυασμό με κάποιες συναντήσεις με σπουδαίους ανθρώπους, ίσως να μην είχα καταφέρει  τίποτα», δηλώνει στο «Down Town».
 

Μόλις γυρίσατε απ’ τη Θεσσαλονίκη. Μια νέα έκθεση στην πόλη που, όπως έχετε δηλώσει, αγαπάτε με πάθος... Μια έκθεση-εικαστικό γεγονός, μιας και ζωγραφίσατε όλη την γκαλερί Artion, όλους τους τοίχους, παρέα με τους κατοίκους της συμπρωτεύουσας. Όλο το Νοέμβριο ήσασταν επίσης στη Νέα Υόρκη, ετοιμάζοντας την έκθεσή σας εκεί, που θα γίνει στις 5 Μαΐου του 2014... Προηγείται, βέβαια, η Κύπρος, το Βερολίνο, η Αθήνα, το Παρίσι, με αντικείμενα-κατασκευές... Ήταν εύκολη η απόφασή σας, κύριε Λάλα, να αλλάξετε ριζικά τη ζωή σας;
Πάντα ταξίδια έκανα... Η αφορμή άλλαξε. Κάποτε ταξίδευα με αφορμή τις συνεντεύξεις, τις συναντήσεις με ανθρώπους που με γοήτευαν, που έγραφαν με τη δουλειά τους την ιστορία του καιρού μας. Αυτοί οι διάλογοι με επηρέασαν και κατέληξα να διατυπώνω τη δική μου ματιά για τον κόσμο γύρω, γράφοντας και ζωγραφίζοντας. Τώρα, γιατί αποφάσισα ζωγραφίζοντας να αφηγηθώ την ιδέα μου για τον κόσμο γύρω, δεν μπορώ να απαντήσω. Εγώ ακολουθώ τη ζωή... Ποτέ δεν πίστεψα ότι εγώ μπορώ να γράψω το «σενάριο» της ζωής μου. Ναι, κάνω «κατασκευές» ζωής, ετοιμάζω μέσα από όνειρα ένα επόμενο βήμα, αλλά ό,τι και να ετοιμάσω στο μυαλό μου, τελικώς το σενάριο το γράφει η ζωή χωρίς να με ρωτά.
 
Χρειάζεται, ωστόσο και μια πρακτική προετοιμασία από μας. Νομίζω ότι δεν ξυπνά κανείς ένα πρωί και λέει «σταματάω το γράψιμο»... Έτσι δεν είναι;
Μα, δεν σταμάτησα ποτέ το γράψιμο και τη χαρά των εξαιρετικών συναντήσεων στη ζωή μου. Ετοιμάζω τώρα μια σειρά από μονογραφίες διαλόγων, με σημαντικά πρόσωπα, που θα κυκλοφορήσουν στην αγγλική γλώσσα για τη διεθνή αγορά. Συμμετέχω, επίσης, στη συλλεκτική περιοδική έκδοση Portrait Documentary που έχουμε δημιουργήσει παρέα με τον φωτογράφο Κωνσταντίνο Νικηφόρο. Συνεχίζω, δηλαδή, με άλλα λόγια, να κάνω από μια άλλη σκοπιά αυτά που έκανα με το λόγο ως εργαλείο αφήγησης. Απλώς, στα έντυπα ευρείας κυκλοφορίας, άλλαξαν οι συνθήκες και η δημιουργικότητα έχει πια υποταχθεί σε μια οικονομίστικη λογική που σκοτώνει τη φρεσκάδα και τις ομάδες-που είναι απαραίτητες για να ανθήσουν τα περιοδικά και οι εφημερίδες. Τώρα οι εφημερίδες και τα περιοδικά στη χώρα μας βγαίνουν για να βγαίνουν ή για «άλλους» μόνο  λόγους...Αυτοί οι λόγοι εμένα δεν με εμπνέουν πια. Επομένως, το να μη συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα, δεν ήταν απόφαση ζωής, απλώς έπαψε να μου αρέσει έτσι όπως γίνεται πια, έπαψα να διασκεδάζω με τη διαδικασία και το αποτέλεσμα… Ξέρετε, είμαι ένας δημιουργικός άνθρωπος που βρέθηκα σε αυτό το χώρο-κι όχι ένας επαγγελματίας. Αν με έβαζες στο κελί μιας φυλακής ή ενός μοναστηριού πάλι θα έκανα κάτι για να ευχαριστηθώ. Δεν κυνηγάω την καριέρα. Η δημιουργία με ευχαριστεί. Δώσε μου πρόβλημα να το λύσω. Αυτό είμαι! Η μεγαλύτερή μου χαρά, όταν ήμουν παιδί, ήταν να λύνω δύσκολες ασκήσεις μαθηματικών και γεωμετρίας.
 
Η εξίσωση της δημοσιογραφίας λύθηκε για εσάς;
Δεν υπάρχει μία και μόνιμη λύση, όπως δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Είναι μια ψευδαίσθηση ότι φτάνεις κάπου και από κει φεύγεις γι’ αλλού. Η λύση είναι η εκτόξευση κι όχι η κατάκτηση μιας κορυφής. Μπήκα στις μεγάλες εφημερίδες επειδή με ενέπνευσε ο Σταύρος Ψυχάρης (σ.σ εκδότης των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα»). Με εμπιστεύτηκε και του το οφείλω. Όταν άρχισε να με δυσαρεστεί το σύστημα γύρω, δεν είχα λόγο να συνεχίσω. Εμένα, αν δεν με εμπιστεύεσαι, δεν μπορώ να ανθήσω. Τα πάντα τα κάνω για τους άλλους. Η χαρά μου είναι να συμμετέχω στη χαρά που νιώθει μια ομάδα δημιουργώντας. Μου αρέσει να είμαι μέλος μιας ομάδας όπου οι συμμετέχοντες είναι καλά εξαράκια και με κοινή προσπάθεια, καταφέρνουμε να γίνουν οκταράκια με άριστα το δέκα... 
 
Δηλαδή;
Τι δηλαδή; Βρέθηκα κοντά σ’ έναν άνθρωπο που με εμπιστευόταν κι έκανα πράγματα που με ξεπερνούσαν. Περιοδικά έβγαιναν στα περίπτερα μέσα σε ελάχιστο χρόνο κι όχι επειδή ήμουν ο καλύτερος, αλλά γιατί έπρεπε να εκτονώσω τη δημιουργικότητά μου, να μετρήσω τη δυνατότητα και το ποσοστό πραγματοποίησης των ονείρων. Ο Ψυχάρης μας έλεγε «κάντε το», ενώ κάποιος άλλος στη θέση του θα έλεγε: «Είσαι τρελός; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...». Παράλληλα, είχα γύρω μου μια ομάδα ανθρώπων παθιασμένων πολύ και τους οφείλω πολλά. Συνήθως, πιστώνεται την επιτυχία αυτός που φαίνεται, αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν ξέρω τι θα ήμουν αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι πλάι μου. Όποιος ξεχωρίζει, ό,τι και να λέει, το οφείλει κάπου. Σε πολλούς άλλους; Σε λίγους; Το οφείλει, όμως, στους άλλους.
 
Εσάς; Σας οφείλουν;
Αυτό δεν με απασχολεί... Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Κοιτάζω μόνο που οφείλω εγώ. Οφείλω στον Ψυχάρη, στα παιδιά που ήμασταν μαζί στα περιοδικά, στην εφημερίδα, στον Λάμπη Ταγματάρχη που κάναμε μαζί τα «Κακά Παιδιά». Οφείλω στον art director Δημήτρη Αρβανίτη που μου έφερνε ως δώρα στις γιορτές ακουαρέλες και ακριλικά και μου έμαθε ότι η εικαστική ματιά είναι μια άλλη πλευρά της αφήγησης, οφείλω στον Γιάννη Χατζηανδρέα της εφηβείας μου, στους δύο τρεις φίλους μου, παλιούς και νέους, που με ανέχονται... Μόνο οφείλω και δεν ξεχνώ πού οφείλω. Θεωρώ μεγάλη ύβρη στη ζωή να ξεχνάς ότι αυτό που είσαι το οφείλεις σε άλλους.

Σας λείπει η ατμόσφαιρα των εντύπων;
Η ζωή είναι αλλού για μένα τώρα.

Δεν είναι πιο μοναχική;
Μοναχικός ήμουν πάντα. Όλοι νόμιζαν ότι είμαι υπερ-κοινωνικός, αλλά στην πραγματικότητα πάντα ήμουν και παραμένω ένας πολύ κλειστός άνθρωπος. Κι αυτό ήταν το παρεξηγήσιμο της ιστορίας. Επειδή δούλευα για τον Δ.Ο.Λ (σ.σ Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη), που στο μυαλό κάποιων ανθρώπων ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις, υπήρχε, όπως ήταν φυσικό και για μένα η εικόνα του τέρατος που κάνει ό,τι θέλει. Δεν αδικώ τους ανθρώπους που λένε ό,τι λένε για τον Λάλα εκείνης της περιόδου...Αυτή είναι η εικόνα του ανθρώπου που είναι στο δωμάτιο της εξουσίας, για όσους τους βλέπουν απέξω.

Το είχατε αντιληφθεί;
Θυμάμαι ένα περιστατικό, πριν αρχίσει να γίνεται γνωστό το πρόσωπό μου. Ήμουν σ’ ένα μαγαζί, στο Κολωνάκι και στο διπλανό τραπέζι ένας κύριος που δεν γνωριζόμασταν έλεγε στην υπόλοιπη παρέα του: «Ο Λάλας; Μα, αυτός είναι πρεζόνι. Τον ξέρω καλά, τρυπιέται». Μιλούσε σαν να με ήξερε και οι άλλοι τον άκουγαν.

Κι όταν γίνατε γνωστός;
Δεν το επιδίωξα, αλλά είναι «χαρά Θεού» να σου λένε «γεια σου» στο δρόμο από εκτίμηση. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς που υποστηρίζουν ότι είναι ενοχλητικό να σε αναγνωρίζουν. Ποτέ δεν τρελάθηκα με την αναγνωρισιμότητα, αλλά πάντα την χαιρόμουν-χαιρόμουν και χαίρομαι αυτή την οικειότητα με τους ανθρώπους. Ξέρω ότι πολλοί αναγνωρίζουν σε μένα ένα άλλο πρόσωπο από αυτό που είμαι, αλλά αυτό είναι η φήμη. Η φήμη είναι μια εικόνα που συχνά δυναμώνει, γιατί υπάρχει μια απόσταση από την αλήθεια. Όσο η φήμη πλησιάζει την αλήθεια, τόσο «λιώνουν» οι μύθοι. Αν μπεις, για παράδειγμα, στο διαδίκτυο, θα διαβάσεις για μένα σχόλια που αναφέρονται σ’ έναν «άλλο Λάλα». Αυτόν τον «άλλο» Λάλα γνωρίζουν άνθρωποι του διαδικτύου κι όχι εμένα.

Σας ενοχλεί αυτό;
Τι πάει να πει με ενοχλεί; Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Αν ξεχωρίσεις, πρέπει να χρεωθείς μερικά «κακά», κάποια από αυτά που τραβούν την προσοχή των άλλων. Στο μυαλό όλων έχουν μείνει τα «Κακά Παιδιά». Κανείς σε μια παρέα, όταν θυμάται τις εκπομπές εκείνης της περιόδου, δεν περιγράφει στους άλλους τα αφιερώματα στην Κάλλας, στον Σαχτούρη, τον Ασλάνογλου και χιλιάδες άλλα τέτοια. Αυτό που έχει καρφωθεί στο μυαλό όλων των τότε ακροατών είναι οι φάρσες που φέρνανε σε δυσκολία τους ανθρώπους της εξουσίας. Το κακό μυθοποιείται πιο εύκολα από το καλό.

Για σας, η αλήθεια είναι, ότι έχουν γραφτεί και πολλά αρνητικά σχόλια…
Όταν ένας άνθρωπος ανεβαίνει σε μία σκάλα κι αρχίζει να ξεχωρίζει απ’ το πλήθος, δεν μπορεί να απαιτεί οι άλλοι να μην έχουν το δικαίωμα να πουν την κακία τους. Δεν πειράζει, λοιπόν, ας την πουν. Χρειάζεται να χύσεις αίμα για το ταλέντο και να έχεις μεγάλο στομάχι για να καταπιείς και την αδικία. Άλλωστε, το ταλέντο και η δυνατότητα να ξεχωρίσεις, είναι και αυτό μια θεϊκή αδικία.

Μία από αυτές, ήταν ότι συνεντεύξεις σας -του Κλίντον, του προέδρου των ΗΠΑ, για παράδειγμα - δεν ήταν αληθινές...
Φαντάζεστε να δημοσιεύεις στη μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας μια συνέντευξη του προέδρου των ΗΠΑ και η πρεσβεία να μην έχει ξεσηκωθεί; Φοβερά αφελή πράγματα! Τέλος πάντων, με τα χρόνια αποδείχτηκε ότι όχι μόνο είχα κάνει αυτές τις συνεντεύξεις που αμφισβητούσαν, αλλά ήμουν και ο μόνος δημοσιογράφος στην Ευρώπη που είχα φωτογραφίες και βίντεο.

Δεν κινηθήκατε, όμως, ποτέ νομικά εναντίον κάποιου. Γιατί;
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να πηγαίνεις στα δικαστήρια συναδέλφους, πόσο μάλλον τους φίλους σου. Στην αρχή, για ό,τι μου αμφισβητούσαν, μάζεψα όλο το υλικό, τις κασέτες, τα βίντεο, τις φωτογραφίες, τα emails αλληλογραφίας με τον συνεντευξιαζόμενο...Έχασα δύο ολόκληρους μήνες για να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Τα πήγα, τότε, στον Λαμπράκη: «Αυτά είναι τα πειστήρια. Τι να κάνω;», τον ρώτησα. Κι απάντησε: «Ό,τι θέλετε να κάνετε. Αλλά η γνώμη μου είναι να μη νομιμοποιήσετε με τις πράξεις σας τους κριτές σας». Αυτά τα λόγια θα τα θυμάμαι πάντα.

Κρατάτε πικρίες;
Καμία. Κατανόηση χρειάζεται. Αμφισβήτησε ο Πρετεντέρης τη συνέντευξη που έκανα με τον Λεπέν, γιατί ήθελε πολύ να την έχει κάνει αυτός; Κατανοητό, τον καταλαβαίνω... Όταν του έδειξα το βίντεο με τη συνέντευξη των δύο ωρών, ξέρεις τι βρήκε να μου πει; «Τα γαλλικά, πρέπει να προσέξεις τα γαλλικά…». Όταν ανεβαίνεις, τρως μπόρες. Δεν γίνεται αλλιώς. Οι καιρικές συνθήκες στον Όλυμπο είναι πολύ διαφορετικές από το να κυκλοφορείς στη Σκουφά.

Ήσασταν προετοιμασμένος γι’ αυτό;
Ναι, γιατί όταν κάνεις αυτό που θέλεις επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, δεν πτοείσαι, αντέχεις και τα χειρότερα. Το πάθος σε κρατά όρθιο κι αν πέσεις πάλι θα σηκωθείς. Εγώ ό,τι έκανα μέχρι τώρα στη ζωή μου, δεν το έκανα από διάθεση να ξεχωρίσω, αλλά από πάθος για τη δημιουργία. Διαφορετικά, θα ήμουν ένας άνθρωπος που θα σερνόταν στην κατάθλιψη, επειδή για παράδειγμα, από το 1997 που σταματήσαμε τα «Κακά Παιδιά» με τον Ταγματάρχη κι έχοντας 70% ακροαματικότητα, δεν χτύπησε το τηλέφωνό μου για να μου προτείνουν να κάνω κάτι άλλο στο ραδιόφωνο. Εξαίρεση το 2010, που η Αρετή Σιδηροκαστρίτου μου πρότεινε να πάω στον Flash. Το ίδιο συνέβη και με τις εφημερίδες. Σήμερα, λοιπόν, σας λέω ότι ανάβω λαμπάδα, κάθε μέρα, σε όλους αυτούς που μου δημιούργησαν και μου δημιουργούν εμπόδια. Αν δεν μου έβαζαν εμπόδια, δεν θα είχα συναντηθεί με τη ζωγραφική, ούτε με τον εαυτό μου ξανά. Εμένα η φύση μου είναι να μου βάζεις εμπόδια για να τα πηδάω.

Πέρασαν χρήματα απ’ τα χέρια σας;
Πολλά. Αμείφθηκα καλά για τη δουλειά μου. Αλλά, δεν με ενοχλεί καθόλου αν μου πεις μετά τη διάκριση: «θα μείνεις σ’ ένα δωματιάκι δεκατέσσερα τετραγωνικά». Είμαι είδος που επιβιώνει. Για την ακρίβεια κι αν δεν έχω πρόβλημα επιβίωσης, επινοώ επιβίωση.

Κυρίως για τα χρήματα, έχει τοποθετηθεί εναντίον σας η πρώην σύζυγός σας, η Χρύσα Ρώπα...
Δεν απαντώ στα αγαπημένα πρόσωπα της ιδιωτικής ζωής μου δημόσια. Ένας άνθρωπος που έχεις επιλέξει να ζήσεις και να κάνεις παιδί μαζί του, έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει για σένα, να το λέει όπως θέλει κι εσύ να το αντέχεις. Ό,τι επιλέγω έχει συνέπειες και κόστος, όχι μόνο κέρδος. Για μένα η ποιότητα ζωής, έχει να κάνει με τον βαθμό ανοχής, κατανόησης και υπομονής που διαθέτει ο καθένας απέναντι στη διαφορετικότητα. Εγώ δεν ζω για να κρίνω αλλά για να κατανοώ.


Ο γιος σας, ο Κωνσταντίνος, είναι είκοσι χρόνων πια...
Είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος! Και τη σπουδαιότητά του την οφείλει στο ότι έζησε πλάι σε αυτή την υπέροχη μάνα! Είναι σπουδαία μάνα η Χρυσούλα!

Πώς είδε την επαγγελματική σας αλλαγή, ο γιος σας;
«Πατέρα μη διστάζεις, κάνε αυτό που σε ευχαριστεί...», μου είπε... Με ενθαρρύνει συνέχεια. «Πατέρα, κάνε αυτό που νιώθεις. Εδώ είμαι εγώ…».
Το ότι στη ζωή σας υπάρχει μια άλλη σύντροφος, η Άννα Δρούζα, πώς το αντιμετώπισε; Είναι ένα θέμα που έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά παιδιά χωρισμένων γονιών...
Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε ομαλά, γιατί από ένστικτο ή από σοφία, τα γεγονότα της ζωής του, όσο ανάποδα κι αν είναι, δεν τα αντιμετωπίζει σαν προβλήματα αλλά σαν προκλήσεις.

Ένα ακόμα παιδί, σας λείπει;
Όχι. Είναι μεγάλη ευθύνη κι εγώ είμαι ένας τρομερά αφοσιωμένος άνθρωπος πια σε αυτό που κάνω. Δεν θα άντεχα την καθημερινή αυτή ευθύνη και αγωνία που έχει το μεγάλωμα ενός παιδιού. Χωρίς να έχω τη διάθεση να κρίνω κάποιον που αποφασίζει να κάνει παιδί στα 70 του ή στα 80 του χρόνια, εγώ δεν θα μπορούσα. Κι αν θέλει κάποιος σήμερα να προσφέρει, υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί έξω που έχουν τεράστια ανάγκη. Παιδί σου δεν είναι ένα παιδί που γεννιέται από το σπέρμα σου, αλλά ένα παιδί που μεγαλώνει και μεγαλώνεις μαζί του.

Σ’ ένα γάμο; Θα προχωρούσατε;
Θέλω να είναι ευτυχισμένος ο άνθρωπος που έχω δίπλα μου. Δεν έχω περιορισμούς, αν είναι να δώσω χαρά σε αυτόν που αγαπώ.