Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, αποδεδειγμένα πλέον, έχει την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών, είναι όμως απελπιστικά μόνος σε επίπεδο ηγεσιών των κρατών-μελών της ΕΕ. Ακόμη και εκείνοι οι ηγέτες που δυνητικά θα μπορούσαν να σταθούν στο πλάι του μέχρι τέλους, με συνέπεια και προσήλωση στις αρχές της κοινωνικής αλληλεγγύης, την υστάτη λακίζουν, λόγω ενδογενών προβλημάτων, κατά βάση οικονομικών, στα κράτη των οποίων ηγούνται. Και αναφέρομαι πρωτίστως στον Φρανσουά Ολάντ και τον Ματέο Ρέντζι. Η περίπτωση Αναστασιάδη είναι ξεχωριστή, διότι εδώ δεν υπάρχει ιδεολογική συνάφεια, αλλά εθνική. Όμως και σε αυτή την περίπτωση η συνέπεια, και κυρίως η αποτελεσματικότητα της στήριξης, ελέγχεται. Προβλήματα πολιτικής στήριξης αντιμετωπίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός και στο εσωτερικό της χώρας του. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με τους όρους και τις αξιώσεις που προβάλλουν και την εν γένει στάση τους, συμπεριφέρονται ως να… κέρδισαν το δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής. Κι αυτό τη στιγμή που δεν συγκέντρωσαν καν τα δύο τρίτα των προ εξαμήνου εκλογικών τους ποσοστών. Όντως ο Αλέξης Τσίπρας σε πολιτικό επίπεδο είναι απελπιστικά μόνος. Σε λαϊκό και παλλαϊκό επίπεδο, ο πρωθυπουργός έχει τη στήριξη των πολλών, αλλά αυτό δεν αρκεί στη σκακιέρα της μεγάλης μάχης, που ούτως ή άλλως είναι πολιτική.