«Υπήρχε κίνδυνος να γράψω ένα σκουπίδι. Εφάρμοσα στο μυθιστόρημα τεχνικές Στανισλάφσκι για να μπορέσω να σταθώ. Δεν περιέγραψα την εποχή, την έζησα.»

Από τον Πιερή Παναγή

Πώς χτίζεται το κάθε μυθιστόρημά σας; Κάθε βιβλίο είναι ξεχωριστό, όμως πάντα ξεκινώ από τους χαρακτήρες. Αν τοποθετήσεις έναν συναρπαστικό χαρακτήρα σε μια εποχή με ιδιαίτερη δυναμική, θα προκύψει μυθιστόρημα με πλούσια πλοκή. Η γλώσσα είναι επίσης μεγάλο στοίχημα. Η γλώσσα έχει θερμοκρασία. Με ενδιαφέρει να είναι θερμή, με βάθος. Θεωρώ ότι η γλώσσα, οι χαρακτήρες και η πλοκή είναι εξίσου σημαντικά, γι’ αυτό προσπαθώ να χειριστώ ικανοποιητικά και τα τρία αυτά κομβικά συστατικά της μυθοπλασίας.

Και στο «Μαύρο φυλακτό»; Έτσι έγινε; Επειδή το «Μαύρο φυλαχτό» είναι ιστορικό μυθιστόρημα, προηγήθηκε έρευνα. Τόσο για να μάθω σε βάθος τα γεγονότα που συνέβησαν τη θυελλώδη εποχή που διαδραματίζεται το μυθιστόρημα, όσο και για να γνωρίζω τα ήθη, τα έθιμα των ανθρώπων, ώστε το βιβλίο να έχει ατμόσφαιρα. Το πιο δύσκολο όμως είναι να κατανοήσεις και να χτίσεις την ψυχολογία των χαρακτήρων. Το ηθικό πλαίσιο που τους διέπει είναι τελείως διαφορετικό από το σημερινό. Αν δεν σκάψεις βαθιά μέσα σου και γύρω σου, θα αποτύχεις. Όταν διάβασα πως ο Τολστόι είχε κοπιάσει κάνοντας ενδελεχή έρευνα για να κατανοήσει το ψυχολογικό προφίλ των ηρώων του στο «Πόλεμος και ειρήνη», βιβλίο που διαδραματιζόταν μόλις πενήντα χρόνια πριν από την εποχή που το έγραψε, κλονίστηκα: Υπήρχε κίνδυνος να γράψω ένα σκουπίδι. Εφάρμοσα στο μυθιστόρημα τεχνικές Στανισλάφσκι για να μπορέσω να σταθώ. Δεν περιέγραψα την εποχή, την έζησα.

Πώς επιτυγχάνετε να μην παρασυρθείτε από τον όγκο των πληροφοριών και να περιορίσετε τον μύθο; Ο μυθοπλάστης δεν είναι ιστορικός. Οφείλει να ενδιαφέρεται πρωτίστως για όσα βιώνουν οι ήρωές του. Μελέτησα όσο μπορούσα περισσότερο την εποχή που διαδραματίζεται το «Μαύρο φυλαχτό». Όταν όμως ένιωσα ότι γνώριζα πολύ καλά τους ήρωές μου, άφησα την έρευνα στην άκρη και προσπάθησα να ζήσω την εποχή γράφοντας.
 
Ποιοι συγγραφείς σας επηρέασαν; Διαβάζοντας τα βιβλία του Καζαντζάκη, συνειδητοποίησα ότι αν δεν σκάψεις μέσα σου, αν δεν βρεις τις ρίζες, ποτέ δεν θα μάθεις ποιος στ’ αλήθεια είσαι. Φυσικά δεν θα φτάσεις στην απόλυτη αλήθεια, αλλά χρειάζεσαι μια πυξίδα. Αλλιώς χάνεσαι στη δίνη της εποχής. Επίσης, τα βιβλία του Φίλιπ Κερ και του Ουμπέρτο Έκο μου άνοιξαν τα μάτια. Η «Αισθηματική αγωγή» του Φλομπέρ είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία, ενώ εκτιμώ βαθύτατα τις αρχαίες τραγωδίες, τον Σαίξπηρ και τον Ντοστογιέφσκι.  

Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτή την περίοδο; Αυτή την περίοδο διαβάζω κυρίως εγχειρίδια που αφορούν τον κινηματογράφο. Ξέρετε, είμαι και σεναριογράφος. Όταν δεν διαβάζω ή δεν γράφω λογοτεχνία, το ρίχνω στο σινεμά.

Δείτε τον εαυτό σας ως φάντασµα. Σε ποιου συγγραφέα την πλάτη θα θέλατε να έχετε σκύψει για να δείτε πώς δουλεύει; Θα ήθελα να σκύψω στην πλάτη του Ντοστογιέφσκι, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Σαίξπηρ. Από τους σύγχρονους θα ήθελα να μάθω πώς δουλεύει ο Πολ Όστερ, ο Τάιμπο 2 και ο Τζορτζ Πελεκάνος.

«Μαύρο φυλαχτό: από το Σούλι ως τους Κορφούς», Εκδόσεις Ψυχογιός, Φεβρουάριος 2017, Σελίδες 448, Επιμέλεια: Ευδοξία Μπινοπούλου

Βαγγέλης Μπέκας 

O Βαγγέλης Μπέκας γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1976. Σπούδασε μηχανικός παραγωγής και διοίκησης στο Πολυτεχνείο Κρήτης, και στη συνέχεια μέσα μαζικής επικοινωνίας. Δραστηριοποιείται στην καλλιτεχνική ομάδα Barouak, η οποία ασχολείται κυρίως με την παραγωγή βιντεοποιημάτων και άλλων οπτικοακουστικών projects.

To 2009 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα «Tο 13o υπόγειο», ενώ το 2011 ακολούθησε το μυθιστόρημα «Φετίχ», και τα δύο από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος. Το τρίτο του μυθιστόρημα «Οι αισιόδοξοι» κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Τον Οκτώβριο του 2010 πραγματοποίησε την «Πerformance Διήγημα Δρόμου». Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες.