Η προσωπογραφία, αλλά και η καλλιτεχνική έρευνα αποτελούν το πεδίο έκφρασης του ζωγράφου Νίκου Γυφτάκη, με την αξιοσημείωτη διεθνή παρουσία, ένα δείγμα της δουλειάς του οποίου έχουμε την ευκαιρία να δούμε για πρώτη φορά στην Κύπρο. Εντούτοις, μια ιδιαίτερη επαναπροσέγγιση στην τοπιογραφία είναι το θέμα της έκθεσης που παρουσιάζει στην γκαλερί Γκλόρια από κοινού με τον Χρίστο Αβραάμ, με τον οποίο συμμετέχουν στην καλλιτεχνική κολεκτίβα «Compassion».

Γράφει: Γιώργος Σαββινίδης

Ο Γυφτάκης πιστεύει ότι η ζωγραφική μπορεί να δώσει απαντήσεις. «Η τεράστια δύναμή της έγκειται στο ότι μπορεί να έχει πολλά αναγνώσματα αλλά και να “κρύβει” ή αντίθετα να “φωνάζει” πολλές αλήθειες. Το σημαντικότερο είναι να είναι ειλικρινής, άμεσος και “διαβασμένος” ή “ψημένος” ο καλλιτέχνης».

Για τον ίδιο, το πρόσωπο λόγω της ποικιλίας του σε φόρμες, σχήματα και χρώματα ήταν η καλύτερη βάση για να «πατήσει» και να κάνει την καλλιτεχνική του έρευνα, πολλώ δε μάλλον όταν συνδυάζεται και με την ψυχολογία, τη διάθεση και τον χαρακτήρα του κάθε προσώπου που μελετά. Τότε τα «θέματα» γίνονται αναρίθμητα και το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον απεριόριστο. Ο Γυφτάκης χρησιμοποιεί μια χαρακτηριστική «ρευστή» τεχνική, η οποία, όπως εξηγεί, είναι αποτέλεσμα και συνδυασμός μελέτης, αντιληπτικότητας -οπτικής και μουσικής-, προσωπικής φιλοσοφίας και προσπάθειας για «χαλιναγώγηση» της προσωπικής του γραφής.

Πολυεπίπεδη στην εξήγηση βρίσκει την αντίληψη ότι η τέχνη είναι πολυτέλεια. «Ειδικότερα για τη ζωγραφική, θα μπορούσα να επισημάνω τα εξής: Πρώτον, το να δεις και να απολαύσεις ένα έργο δεν κοστίζει και τα οφέλη σε αισθητικό και φιλοσοφικό επίπεδο είναι πολλαπλά. Δεύτερον, όσον αφορά στην αγορά ενός έργου, αναμφίβολα δεν είναι και δεν ήταν ποτέ ‘για όλα τα πορτοφόλια’, αλλά για συγκεκριμένο, περιορισμένο κοινό. Τρίτον, το να κατανοήσει κανείς πολλά από τα σύγχρονα έργα προϋποθέτει καλλιτεχνική παιδεία, κάτι που επίσης δεν καλλιεργείται όσο θα έπρεπε στην κοινωνία μας». Το αν θα έπρεπε να είναι για όλους; «Ναι, θα ήταν ιδανικό, αυτό όμως θα προϋπέθετε πρωτίστως ένα πολύ δυνατό σύστημα παιδείας κι έπειτα, μια υγιή οικονομία».

Ο ζωγράφος εκτιμά ότι στην Ελλάδα υπάρχει έντονη ανάγκη για καλλιτεχνική δημιουργία, άπειρα ερεθίσματα και οι λόγοι για να «σχολιάσει» κάποιος αισθητικά –είναι πολλοί. Πολλές οι γκαλερί και τα φεστιβάλ, πολλοί και οι καλλιτέχνες. Αναφορικά, όμως με την αγορά Τέχνης, τα πράγματα είναι ακριβώς το αντίθετο: η κινητικότητα μικρή και το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού περιορισμένο, πράγμα φυσικά λογικό, αν σκεφτεί κανείς την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, και ειδικότερα στη Σουηδία, στην οποία έζησε τα τελευταία χρόνια,  υπάρχουν πολλές παροχές για τους καλλιτέχνες, πολλές ευκαιρίες για προβολή και ασφαλώς μια πιο «υγιής» αγορά. «Αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια κλειστή στην ουσία της κοινωνία κι ένα περιβάλλον στο οποίο οι αισθήσεις ‘κοιμούνται’. Επομένως, είναι λιγότερα και τα ερεθίσματα». Όπως, όμως, προσθέτει «τουλάχιστον στη Σουηδία μπορείς να λες ότι είσαι ζωγράφος και να το θεωρούν δουλειά, να κάνεις καλλιτεχνική έρευνα και να μη σε θεωρούν εξωγήινο».
 
ΕΙΠΕ
 
* Έχω, όπως και τα έργα μου, πολλές «αναγνώσεις». Αλλάζω διαθέσεις, δυναμική και προσαρμόζομαι εύκολα σε διαφορετικές πραγματικότητες και καταστάσεις. Οι εμπειρίες, η καθημερινότητα και ο χρόνος άλλωστε σε αλλάζουν… συνεχώς.
 
* Η μαστοριά, μαζί με το διάβασμα, την επίμονη και τη σκληρή δουλειά είναι τα συστατικά για τη δημιουργία ενός έργου Τέχνης.
 


Λευκωσία, Γκαλερί Γκλόρια (22762605). Μέχρι 19 Νοεμβρίου